“Ўзбекистон овози” газетасининг 2026 йил 25 март (№12) сонида Олий Мажлис Қонунчилик палатаси Бюджет ва иқтисодий ислоҳотлар қўмитаси раиси, иқтисодиёт фанлари доктори, профессор Шарофиддин Назаровнинг “Ҳаёти – мен учун ибрат мактаби” номли мақоласи чоп этилди.
Мақолада академик Қаландар Абдураҳмоновнинг ҳаёт йўли, илмий-педагогик фаолияти, шогирд тарбияси ва меҳнат иқтисодиёти соҳасидаги беқиёс ҳиссаси самимий хотиралар орқали ёритилган.
Бу мақолани ўқир экансиз, “устоз” деган улуғ тушунчанинг ҳақиқий моҳияти янада теранроқ намоён бўлади. Муаллиф устозга бўлган эҳтиромни баланд шиорлар билан эмас, ҳаётдан олинган воқеалар, қалбдан чиққан мулоҳазалар ва инсонни тарбиялайдиган ҳақиқий фазилатлар билан кўрсатади.
“Олимнинг қаламидан томган сиёҳ томчиси шаҳидларнинг қонидан муқаддасроқ”
— деган ҳикмат бор. Мақола руҳида ҳам айнан шу маъно: илмга садоқат, устозлик шарафи ва маънавий мероснинг муқаддаслиги яққол сезилади.
Мақолада алоҳида урғу берилган жиҳатлар:
- устознинг инсонпарварлиги, шогирдга ишончи ва меҳр-эътибори;
- “Меҳнат иқтисодиёти” ва бошқа қатор дарслик-асарлар, уларнинг таълим ва амалиётдаги аҳамияти;
- юзлаб шогирдлар, илмий мактаб анъаналари, илмий-амалий мероснинг бардавомлиги.
Бу мақола — шунчаки таъриф эмас. Унда устозлик қадри, инсонга таъсир қиладиган меҳр ва масъулият, илмга садоқат каби туйғуларни уйғотадиган руҳ бор.
